Ancora Coaching & Acting

ANCORA Coaching & Acting

   
 

 

Mijn persoonlijke betrokkenheid bij pubers.

Met een dochter van 21, die op wat naweeŽn na zo goed als door de pubertijd is, een zoon van 19, die pas laat op stoom kwam en er nog midden in zit, vraag ik me af wat ook al weer de aanleiding was om een workshop als ďHELP er ligt een puber op mijn bankĒ op poten te zetten. Ik hoef daar niet diep voor te graven.

Mijn beide kinderen zijn geadopteerd en een van de voordelen hiervan is dat je je in elk geval niet schuldig voelt dat ze nare trekjes van je geŽrfd hebben. Nadeel is dat je geen inzage hebt in de erfelijke factoren die mee kunnen spelen in de ontwikkeling van de kinderen. Met mijn dochter verliep alles voorspoedig. Ze ontwikkelde zich volgens de norm van de tabellen zoals onze Nederlandse zuigelingenzorg en schoolartsen die hanteren. Geen vraagtekens tot zover.

Met mijn zoon liep dat wat anders. Al snel bleek hij een achterstand op zijn leeftijdsgenootjes te hebben die hij niet in liep. Onder anderen in de communicatie. Op 4 jarige leeftijd sprak hij nog maar een paar woordjes goed uit. Terwijl hij toen al 3 jaar bij ons in Nederland woonde, dachten sommige mensen toch dat dit te maken had met het feit dat hij uit een Spaanstalig land kwam. Hierbij vergetende dat een kind van nog geen jaar oud nog niet zijn moedertaal beheerst.

Op de peuterschool hadden ze niet  in de gaten dat hij weinig taalbeheersing had. Zijn taalbegrip was namelijk goed.

Hij wist met handen, mimiek en houding je het idee te geven dat hij hele zinnen gezegd had. En als zijn omgeving er niet uit kwam dan konden zijn zus, vader of ik wel de vertaling geven van wat hij bedoelde. Zijn zus en hij hadden zelf ook een heel eigen manier van communiceren ontwikkeld. Niet vreemd bij mensen die zo hecht met elkaar leven, je ziet dat in gezinnen vaak.

Toen hij bijna 8 was en nog steeds een grote achterstand had op zijn leeftijdsgenoten vonden we na lang aandringen een kinderarts bereidt om wat onderzoeken te doen. Tot nu toe waren zijn vader en ik - beide toch zeer mondig!- een aantal keren weggestuurd uit het medisch circuit met  mededelingen als: Ieder kind ontwikkeld zich in zijn eigen tempo, u wilt te snel voor hem. Of: Ja maar, u heeft geadopteerd en weet niets van zijn achtergrond. Wat verwacht u dan!

Een psychologisch onderzoek wees uit dat mijn zoon een licht verstandelijke handicap (LVG) heeft, PDD-nos, ADHD en ODD. Allemaal prachtige afkortingen voor hobbels waar hij zijn hele leven mee te maken zal hebben.

 

Door de diagnose, erkenning voor ons ouders dat er wel degelijk iets "mis" was, kwam een stuk rust en acceptatie in ons gezin. Nu konden we ook gaan kijken wat de beste manier was om hem verder te helpen op het pad van zijn persoonlijke ontwikkeling. Met veel geduld en een heel andere aanpak kreeg hij een steeds grotere woordenschat en praat hij nu als de bekende Nijmegenaar: Brugman.

Dat is in onze maatschappij toch wel gemakkelijk. Veel van onze communicatie verloopt via de telefoon of sms, twitter, hyves. Dan heb je niet zoveel aan goede lichaamstaal en komt het meer aan op nuances in woord- en taalgebruik.

Een lange inleiding maar hier komt ik dan toch tot de kern van mijn verhaal. Doordat mijn zoon zowel verstandelijk beperkt is en een stoornis in het autistisch spectrum heeft leest hij lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen anders dan ik dat doe. Dit maakte dat ik me steeds meer in communiceren ging verdiepen door het volgen van workshops, lezingen en het lezen van boeken, heel veel boeken.  Inmiddels speel ik ook al zoín jaar of 17 bij verschillende toneel- en theatergezelschappen. En non-verbale communicatie speelt ook op het toneel een grote rol.

Al met al kun je zeggen dat ik van mijn hobby mijn werk gemaakt heb. Daar beleef ik veel plezier aan. In mijn werk als trainingsacteur sociale en communicatieve vaardigheden en als coach/counsellor maak ik dankbaar gebruik van de kennis en ervaring in non-verbale communicatie die ik in de loop van de jaren opgedaan heb.

Na het geven van een kleine workshop hierover tijdens mijn studie aan de Academie voor Coaching & Counselling ontstond het idee samen met collega Michelle Soer om hier meer mee te doen. Na korte tijd was de geboorte van de workshop ď HELP er ligt een puber op mijn bankĒ een feit.

Want pubers reageren heel basic op lichaamstaal. Ze ruiken als het ware vaak de onderliggende boodschap. Ze zijn zeer gevoelig  voor kleine signalen. Zelf zijn ze volop hun eigen vormen van communiceren aan het ontwikkelingen en onderzoeken. Ik heb thuis, op de bank, de nodige voorbeelden! Niet alleen van mijn eigen kinderen maar ook van de vriendjes en vriendinnetjes die daar regelmatig zitten.

Communiceren is een soort energie tussen twee of meer mensen. Non-verbale communicatie speelt hierin de grootst mogelijke rol. Veel onderzoeken zijn hiernaar verricht, informatie is gemakkelijk via internet of boeken op te zoeken. Naar mijn idee moet je het echter voelen om het goed te ervaren. Daarvoor hebben we de kans door naar onszelf en de mensen om ons heen te luisteren  en te kijken.

Heb je een puber in huis let dan goed op! Het is een proces in werking!

Francine Lammers